خیلی جالبه وقتی پای تلویزیون بنشینی و مناظره دو ژورنالیست را که ریشه تمام استدلالهایشان دریافتها و اکتسابات شخصیشان باشد را تماشا کنی . اصلا آدم در حیرت می ماند که این دو نفر در اندیشه چه هستند به دنبال کشف حقیقتند یا اثبات خود إ معمولا تفکر ژورنالیستی وقتی پر و بال می گیرد که یک ژورنالیست برای داشته های خودش استدلال بافی کند و منابع عقلانی را برای این داشته ها کشف نماید. احساس می کند که این بالاترین فهم و برداشت از حقیقت است این نوع تفکر بدلیل سیر غلط یعنی استدلال قبل از داشته عقلی و ریشه علمی باعث نوعی جهل و رویگردانی از حقیقت می شود (اگرچه شایدگاهی نیز به حقیقت برسد ). شیوه و روش صحیح برای اندیشیدن این است که ابتدا منابع عقلی و علمی کسب و فهم شود و در مرحله بعدی ساختن استدلال با توصل به داشته های علمی مورد توجه قرلر گیرد ، این روش چون قبلا از منبع عقلی دریافتهایی داشته معمولا در بن بست فکری نمی نشیند. بسیاری بر این باورند که حقیقت در داشته های اینهاست اما در حالیکه حقیقت چیزی است که فی نفسه موجود است و با تغییر فهم ، تغییر نمی کند این آن نقطه مهمی است که بسیاری از آن غافلند و فکر می کنند حقیقت اندیشه آنهاست و یا با فکر و اندیشه آنها تغییر می کند . این مبدا همان انحراف فکری است که روش استدلال ناصحیح را که کسب منابع عقلابی برای اثبات استدلال شخصی است رقم می زند. مصاحب این روش استدلالی معمولا از پذیرش استدلال صحیح عقلانی که در مسیر و روش صحیح و با معیار های عقلانی ساخته شده رویگردان است و نمی تواند به خود بقبولاند که حقیقت چیزی غیر از یافته های اوست. حال با این اوصاف اگر مبنائ حرکت یک جامعه بخواهد از چنین تفکراتی ریشه بگیرد که اندیشه های ژورنالیستی جایگزین تفکرات ناب عقلایی شود چیزی که عاید و نتیجه این حرکت خواهد بود چیزی جز سردرگمی و گمراهی برای عموم مردم این جامعه نخواهد بود. اوضاع کنونی جامعه ما چیزی است که نتیجه تلاش اندیشه ژورنالیستی برای اثبات یافته های غیر حقیقی خود است. در واقع هدایت ذهن مردم به اندیشه ها و تفکرات ژورنالیستی وابسته شده است در حالی که بایستی این سیر توسط اندیشمندان دینی و الهی هدایت می شد تا مسیر سالم رسیدن به حقیقت برای دستیابی مردم آسان می شد.