پخش سريالي 90 قسمتي «ساعت شني» با مضامين اجتماعي از شبكه اول سيما، بازتوليد خط ابتذال در سينماي دهه 70 است.

 

مجموعه «ساعت شني» هفته اي 3 شب با استفاده از چهره هاي مطرح سينما و تلويزيون مانند داريوش ارجمند، رويا تيموريان، رويا نونهالي، آزيتا حاجيان، بيژن امكانيان و در فضايي جديد و نه چندان مألوف تلويزيون جمهوري اسلامي ايران، براي مخاطبان عام به نمايش در مي آيد.

 

اظهارات تهيه كننده اين سريال، حدود 3 ماه پيش از پخش سريال مبني بر عدم تناسب مضامين فيلم با مخاطبان زير 16 سال، بسياري را نسبت به آن مجموعه كنجكاو كرد. در حاليكه پخش شبكه اول اصرار دارد كه مشاهده اين سريال براي گروه سني زير 16 سال توصيه نمي شود، پس از پخش 5 قسمت از آن، مشخص شده است كه ديدن آن براي هيچ يك از اعضاء خانواده ها ايراني نبايد توصيه شود. كمااينكه اعتراضات رسيده به روايط عمومي سازمان صداوسيما نشانگر بازخوردهاي منفي رويكردهاي اباحي گرانه است.

 

«ساعت شني» آنگونه كه سازندگان آن گفته اند مي خواهد به موضوع «رحم اجاره اي» بپردازد. هر چند اين سريال علاوه بر موضوع گفته شده، براي اولين بار به شهوت پرستي و خيانت بي حدّ و حصر مردان تهراني، عدم امنيت مبالغه آميز زنان و دختران تهراني حتي براي چند قدم راه رفتن در سطح شهر، عناصر همجنسگرايانه بين زنان مطلقه و... هم پرداخته است.

 

به نظر مي رسد همانگونه كه در اواسط دهه 70 با ساخت فيلمهاي سينمايي مانند «قرمز»، ابتذال در سينماي ايران قوام پيدا كرد، تلويزيون اواسط دهه 80 نيز با پشت سر گذاشتن و هتك حريمهاي مألوف جامعه ايراني راه جديدي را براي جذب مخاطب انتخاب كرده است.

 

صرف نظر از اينكه تا چه ميزان مي توان از واقعي بودن عملكرد مبالغه آميز اين سريال در بازتاب معضلات اجتماعي دفاع كرد، مشخص نيست چه دليل قانع كننده اي براي به تصويركشيدن تمامي مسائل اجتماعي آنهم در يك شبكه ملّي وجود دارد.

 

«ساعت شني»، شهر تهران را مملوّ از مرداني معرفي مي كند كه با دريدگي و چشمهاي ناپاك از هر فرصتي براي آزار زنان و دختران استفاده مي كند. رانندگان تاكسي، رهگذران، فروشندگان، همسايه ها، حتي دوستان خانوادگي، همه و همه فرصت طلباني هستند كه با خيانت به خانواده هاي خود، به دنبال سوءاستفاده هاي شهواني از زنان هستند.

 

اين سريال به همين اندازه هم اكتفا نمي كند و هنرپيشه زني كه مورد اين تعرّضات بوده است، همانگونه كه به «تيغ زني مردان» اشتغال دارد، براي دوست جوانش بر صفات هميشگي مردان در خيانت و شهوت پرستي تاكيد مي كند و به او توصيه مي كند كه به هيچ مردي اعتماد نكند.

 

مضامين به تصوير كشيده شده در اين سريال يقيناً براي نخستين بار است كه در سطح يك شبكه سراسري در ساعت بسيار پربيننده شب پخش مي گردد. حتي نظاير رقيق تر اينچنيني مانند "دوران سركشي" كه روندي بسيار منطقي تر از اين سريال داشت، با ملاحظاتي فقط از شبكه تهران به نمايش درآمد.

 

مشخص نيست كه چه توجيهي براي عادي سازي ناهنجاريهاي اجتماعي با پرداختهاي كاريكاتوري و بسيار مبالغه آميز وجود دارد؟ آيا به تصوير كشيدن چنين مسائل شرم آوري براي مخاطبان عام مصداق دريدن مرزهاي حيا و فاصله هاي سنتي بين اعضاي خانواده در يك كلام اشاعه ي فحشا به حساب نمي آيد و جاهلانه با هدف آموزش به خانواده ها، بنياد آن رامتزلزل نمي كند؟